Sanggol patay ng ipinanganak, Himalang nabuhay pa ng isang doktora. PANOORIN



A miracle thru the Intercession of St. Teresa of Calcutta... "The story of baby Maria Teresa." - Isa akong doktor sa pang publikong hospital dito sa atin sa Batangas. Ako ay isang doktor na laging pagod sa duty, 48 hours straight ang duty ko. Walang normal na oras ng pagkain, kakaunti ang tulog, malayo ang byahe papunta sa hospital. Sa sobrang dami po ng pasyente at kadalasan po ay ako lamang mag isa ang ang doktor sa buong ospital, Emergency room, ward management, minor surgical, nagpapaanak, tumitingin ng madaming pasyente sa Out patient department. Nalulungkot ako dahil nagkakasakit na ako sa trabaho ko. Pero napakasaya ko kase kahit pagod ako nakakatulong ako sa aking mga kababayan lalo na sa mga mahihirap. Ngunit noong araw na nasaksihan ko ang isang milagro. Ang pag "quit" sa trabaho bilang doktor ng gobyernyo ay nag laho. Naiyak ako ng umaga at galing ako sa 48hours na duty na. Nakapagpost na ako sa fb page ko na ako ay pawang sumusuko na. 5:40am kinatok ako ng nurse ko sa aking kwarto at meron dumating na manganganak.. Ang sabi ko sa aking nurse "Sige susunod ako." Tugon ng aking nurse "Dra, ngayon na po kase fully na po ang pasyente, kanina pa pong nagpupumilit nanganak sa bahay alas dos pa daw po ngayon. Sabi ko naman "Ay baket dinala dito?" Sabi ng nurse "Dra, breech presentation po, balikat po ang nakalabas." Tumakbo ako sa delivery room ng naiyak at sinabi ko sa aking sarili na "Lord, pagod na pagod na po ako, wala pa po akong pahinga kahit saglit. Kabag na ang tiyan ko dahil hindi nako nakapag hapunan sa dami ng mga pasyente." Nakita ko ang patient, 20 years old, post term na po 42 weeks na, nakaputok na ang panubigan at naka dumi na ang bata sa loob ng tiyan. Ang FHT ng bata ay mababa na. Tinawagan ko ang hepe ko ang sabi ilipat ko daw ng BMC.. Sabi ko "Dra, malabo na po baka po dumiretso ng lumabas ang bata, ang presenting part po ay pwet at hindi balikat." Pinatawag ako sa OB namen pero sabi ng OB "Dra, malayo pa ako hindi na ko aabot." Umiri na ng umiri ang patient kaya pinilit kong ako na ang mag paanak. Habang pinapaanak ko ang pasyente nailabas ko ang pwet, isa isa kong hinila ang kanyang paa at hita, nakita kong patay na ang bata kaya pinilit kong ilabas nalamang ang bata. Hanggang mailabas ko ang ulo nya na cord coil pa. Habang hawak ko ang baby na maputing maputi, walang tibok ang puso at hindi nahinga. Sinabi ko sa ina na misis patay po ang inyong anak. pinasabi ko din sa lola na naghinhintay sa labas na pataynpo ang bata. Mahaba na kase ang labor mo, post term, nakadumi sa loob ng iyong tiyan ang baby mo at halos wala ka ng panubigan. Pinaanak pa natin ng breech, at saka 3.1kg ang timbang ni baby kaya nahirapan ka. Patuloy ang aking pag iyak. Nagdasal ako ke Mother Teresa, sa aking panalangin, "Mother Teresa, matagal na akong nag dadasal sayo, pag hindi na po nabuhay ang bata na ito mag reresign na po ako. Dahil hindi ko po kayang gampanan ang lahat ng trabaho ko sa hospital na ito. Sa loob ng 10 minutes, nag suction ako, nag oxygen, nag CPR sa baby hanggang 15 minutes na wala paring nangyayari. Kung mabubuhay man ang baby me abnormality na kase more than 15 minutes na hindi ko pa rin na rerevive. Sabi ng nurse "Dra, tama na po wala na po talaga ang baby." Ako habang nalulungkot, naiyak at patuloy na nagdadasal. Inerecord ko lahat ng nakita ko para maging palantandaan na hindi ko na kaya maging doktor sa mga taga duon. Unti- unting huminga ang baby, mumulat ang kanyang mga mata. Umiyak at diretso ng nabuhay. Sambit ko ang pangalan ni Mother Teresa, ang sa mahal na Ina at sa Most sacred heart of Jesus. Isang milagro ang sagot ko sa aking mga hinaing at katanungan. Nabuhay ang baby. Kinausap ko ang ina ng bata at ang lola ng bata, na nagdadasal din. Na nabuhay ang baby at tinawag ko si Mother Teresa. Na milagro ang nangyari. Umiyak ang mag ina. Pinangalanan nila ang baby na Maria Teresa. Minsan napapagod tayong lahat. Dapat hindi tayo mag give up sa ating pagod at mga problema. Isang rason baka nabigyan kame ng milagro kase "We, never gave up on the baby." Ang aking luha ng lungkot ay naging luha ng kaligayahan. Isang milagro bago pa man i proklama na santa si Mother Teresa. Mapag mahal ang Dyos, dinadala nya tayo kung para saan tayo. Para malampasan ang hirap, lungkot at ating pagod. Ang sagot ay dasal. Pray faithfully, because help always comes when we need it the most. Everyday is a miracle from God.


Share it on Facebook





share us your thoughts by leaving some comments below.

Share it on Facebook

Source: Drolah Sanchez
SHARE

Renato S Lugto Jr

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
    Blogger Comment

0 comments:

Post a Comment

Loading...
Sharing Is Awesome. Make Your Visit Count


Share it on Facebook


×
blogger
Thanks a Lot!